Ο παλμογράφος της καρδιάς μας

Τρεις ανάσες υπάρχουν: της γέννας, του έρωτα και του θανάτου. Στην πρώτη και την τελευταία, ανασαίνουν άλλοι για εμάς. Στη δεύτερη, ανασαίνουμε εμείς για άλλους. Σε καμιά δεν ανασαίνουμε μόνοι μας. Μόνοι μας ανασαίνουμε μόνο στην εντατική.

Ανασαίνουμε τραγουδώντας, χορεύοντας, πίνοντας μικρές ή μεγάλες ρουφηξιές, τραβώντας μικρές ή μεγάλες τζούρες, γράφοντας και σβήνοντας.

Διαβάζοντας.

Ανασαίνουμε με σελίδες. Με τις μαύρες, τις ερωτικές. Με τις λευκές, της αρχής και του τέλους. Κανένα βιβλίο δεν ξεκινά με μαύρη σελίδα. Κανένα βιβλίο δεν τελειώνει σε μαύρη σελίδα. Ο κύκλος είναι ο ίδιος: γέννα, έρωτας, θάνατος.

Ανασαίνουμε με τις λέξεις. Τις μικρές και τις μεγάλες. Τις ανύμφευτες και τις νυμφευμένες.

Ανασαίνουμε με την ιλαρά των γραμμών. Με τη βροχή που συναντά τα στίγματα. Με τα οριζόντια, μικρά ή μεγάλα, σπαθιά. Με τα ανάποδα τσιγκέλια.

Ανασαίνουμε με το προσωπικό μας κόμμα. Από τότε που η ανεμοβλογιά έπαψε να πατά στη γη, μόνο αυτό μας έμεινε.

Αν κάτι ντρέπομαι να σβήσω, είναι το κόμμα. Αν κάτι ντρέπομαι να προσθέσω, είναι το κόμμα. Σβήνοντας και προσθέτοντας, γινόμαστε μηχανήματα τεχνητής αναπνοής. Μόνιτορ στην εντατική. Αλλά στην εντατική αναπνέουμε μόνοι μας, ούτε με τους άλλους, ούτε για τους άλλους.

Το κόμμα του κειμένου είναι η αναπνοή μας. Το κόμμα της εντατικής, ο θάνατός μας.

This entry was posted in work. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s