Κανίβαλοι, ε, κανίβαλοι

Οι ταλιμπάν κρεμούν ανθρώπους (και εφημερίδες). Οι ατάλιμπαν, εφημερίδες. Οι ταλιμπάν το κάνουν μια κι έξω. Οι ατάλιμπαν το κάνουν όλη τη μέρα. Οι ταλιμπάν έχουν τη συλλογική τους δικαιοσύνη. Οι ατάλιμπαν έχουν την προσωπική τους δικαιοσύνη. Οι ταλιμπάν δεν ξέρουν τη λέξη συγγνώμη. Οι ατάλιμπαν την ξέρουν αλλά αγνοούν τι σημαίνει. Οι ταλιμπάν εκτελούν δημοσίως. Οι ατάλιμπαν κατ’ ιδίαν. Οι ταλιμπάν εκτελούν για κάτι που φέρεται πως έγινε. Οι ατάλιμπαν για κάτι που είναι σίγουροι πως έγινε. Οι ταλιμπάν απαγχονίζουν με σχοινί. Οι ατάλιμπαν απαγχονίζουν με λέξεις. Οι ταλιμπάν φορούν πρόσωπο. Οι ατάλιμπαν φορούν φερετζέ.

Κάθε που κρεμιέται το φύλλο της επομένης, κρεμιούνται και οι δημιουργοί του: ο διευθυντής για το θέμα, ο αρχισυντάκτης για τις ειδήσεις, ο art director για το στήσιμο, ο σκαναρίστας για τις φωτό, ο τυπογράφος για τη στοιχειοθεσία, ο διανομέας για την έγκαιρη παράδοση, ο διορθωτής για τις λέξεις. Πώς κρατιούνται όλοι αυτοί από ένα μανταλάκι, είναι απορίας άξιον. Και πώς αντέχουν κρεμασμένοι μέχρι να ξεκρεμαστούν, απορίας άξιον στο τετράγωνο. Η μοναδική στιγμή της φαινομενικής αποκαθήλωσης είναι η ώρα που το μανταλάκι χαλαρώνει, για να τυλιχτούν φύλλα και άνθρωποι σε ένα νέο μανταλάκι, σχοινί αυτή τη φορά, για να πάρουν τον δρόμο για την ανακύκλωση, από τον μύλο της οποίας νέο χαρτί θα γεννηθεί, για να κρεμαστούν πάλι σε μανταλάκι φύλλα και άνθρωποι.

Μέχρι τότε, οι ατάλιμπαν ταλιμπανίζουν. Για το προπαγανδιστικό θέμα, για τις ανιεράρχητες ειδήσεις, για το κλεψιμέικο στήσιμο, για τις ανεπεξέργαστες φωτό, για τη φιδίσια στοιχειοθεσία, για τα λάθη. Όσο ο ήλιος βαστά, όσο η λάμπα φέγγει. Όσο η προσωπική τους δικαιοσύνη τους κλείνει το ένα μάτι, από τον φόβο μήπως η συλλογική δικαιοσύνη τους κλείσει και τα δύο οριστικά. Όσο η λέξη συγγνώμη, θα ταυτίζεται με την ανικανότητα, την τεμπελιά, τον αντιεπαγγελματισμό. Όσο η ιδιωτική κριτική θα ταυτίζεται με τη δημόσια σιωπή. Όσο η de facto αποδοχή θα συνιστά την de jure παραδοχή. Όσο θα φτιάχνονται ακόμα κόμποι. Όσο θα πλέκονται ακόμα φερετζέδες.

Οι ταλιμπάν κάποτε ξεκρεμούν τους ανθρώπους. Οι ατάλιμπαν, ποτέ.

This entry was posted in work. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s