(Μέρες και) Νύχτες (καθημερινής) Πρεμιέρας

Γκουγκλίζοντας τη λέξη «τραγικό», λαμβάνω 717.000 αποτελέσματα. Γκουγκλίζοντας «τραγικότερο», τα αποτελέσματα πέφτουν στα 60.900. Γκουγκλίζοντας «τραγικότατο», εμφανίζεται ο αριθμός 7.450.

Δεν ξέρω αν ο υπερθετικός βαθμός μπορεί να είναι δείκτης εφησυχασμού, στην καλύτερη περίπτωση, ύπνωσης, στη χειρότερη – ή μήπως χειρότερη είναι η αδιαφορία; Ούτε ξέρω με ποια κριτήρια οι σοφοί κατατάσσουν ένα γεγονός σε μία από τις τρεις κατηγορίες επιθέτου. Για την ακρίβεια, αγνοώ αν υπάρχουν «βαθμοί επιθέτου», όπως μας μάθαιναν στο σχολειό, για το επίθετο ετούτο, όπως και για άλλα συγγενικά του. Ή, αν μου επιτρέπεται να το θέσω αλλιώς, αν πρέπει να υπάρχουν «βαθμοί επιθέτου». Στα μάτια μου και στην ψυχή μου το τραγικό είναι μόνο τραγικό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο: τραγικό – τελεία.

Επιστρέφοντας από μια μίνι οινοποσία, καθότι μια μάξι πλέον είναι απαγορευτική, και ανηφορίζοντας την Αγίας Σοφίας, λίγο πριν ο δρόμος διασταυρωθεί με την Εγνατία, αντίκρισα έναν συμπολίτη μου δυο βήματα πριν από την είσοδο μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Θα μπορούσα αντί για «συμπολίτη» να γράψω άλλες λέξεις: άστεγο, ανέστιο, άσπιτο. Επειδή όμως οι λέξεις εκτός γράμματα είναι και λάμες ακονισμένες, δεν θα ήθελα να φανώ προσβλητικός προς το πρόσωπό τους. Μεταχειρίστηκα λοιπόν μία όσο το δυνατόν πιο ουδέτερη λέξη – με τον κίνδυνο ο Αριστοτέλης ή κάποιος από την παρέα του να δώσει παραγγελία για τα μέτρα του λαιμού μου.

Δεν ξέρω τι ήταν πιο τραγικό από το τραγικό: το σώριασμα στο έδαφος, προεικόνιση της οριστικής κατάληξης; η άμορφη μάζα παντός είδους κουρελιών, πλεγμένων στον αργαλειό της δυστυχίας; το χάρτινο παγκάρι με τις ντενεκεδένιες ρόγες, αντίτιμο στον Χάροντα για τον άλλο κόσμο; η αναδυόμενη ζέστη από τον εξαερισμό του πολυκαταστήματος, ό,τι δωρεάν μπορεί να χαριστεί σε έναν κόσμο-ανταλλακτήριο; η απουσία προσώπου, σε στάση ερωτικού φιλιού με τα κάγκελα του αεραγωγού;

Για τους περαστικούς θα το βουλώσω, καθ’ όσον, αν μένεις στα τζάμπα λόγια (που μένω) και δεν τολμάς το ηλεκτροφόρο άγγιγμα (που δεν το τολμώ), καλύτερα να σιωπάς – έστω κι αν η σιωπή σου είναι η άλλη όψη του νομίσματος της συνενοχής.

Ελάτε, λοιπόν, κριτικοί κινηματογράφου, μέρα που ’ναι, να αξιολογήσετε το θέαμα: για τον ρόλο, τη σκηνοθεσία, την ενδυματολογία, τη μουσική, τη φωτογραφία. Βάλτε τα αστεράκια σας ανάλογα με την ερμηνεία του έργου που κάθε μέρα κάνει πρεμιέρα στο χάρτινο πανί του ουρανού. Μόνο μην ξεχνάτε πως τ’ άστρα μόνο ανάποδα τα βλέπεις.

Όσο για μένα, ξεροκέφαλος, επιμένω: τραγικό – τελεία.

This entry was posted in Προσωπικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s