Εvery boot is made for walking but one of these days some boots are gonna walk all over you

Κοντεύουν τέσσερα χρόνια από την κοίμηση του πατέρα μου. Και άλλα εξήντα εννέα από τη μέρα που αρματώθηκε για να σκοπεύσει κανένα αλεξίπτωτο μάλλον παρά κανέναν αλεξιπτωτιστή – ακροβατώντας στη σκιερή γραμμή μεταξύ όπλου που σκοτώνει, και στρατιώτη που πατά τη σκανδάλη του, ίσως έχοντας μιαν άλλη σκανδάλη στον κρόταφό του.  Η σιωπή του για τα γεγονότα εκείνων των χρόνων ήταν αντίστοιχη της σιωπής του δολοφόνου που αρνείται να σπάσει στην ανάκριση, ή του συζύγου που γδέρνει το δεύτερο δέρμα του προκειμένου να αποβάλει το άρωμα του παράνομου έρωτά του με τον οποίο κυλίστηκε στα σεντόνια την προηγούμενη νύχτα.

Εγώ μούγκα στη στρούγκα.

Αν κάτι ψυλλιάστηκα από τα άρρητα λόγια του, ήταν πως ο αγώνας που δίνανε όλοι ετούτοι για τους οποίους κάποτε η πασοκική κυβέρνηση αποφάσισε να τους ανταμείψει δίνοντάς τους ένα χάλκινο μετάλλιο της κακιάς ώρας (με χίλια ζόρια έπεισα τον πατέρα μου να παρευρεθεί στην εκδήλωση προς τιμήν του, και προς τιμήν τους, κατά την οποία θα παραλάμβανε το «παράσημο») ήταν αγώνας ενάντια στην μπότα, ασχέτως εθνικότητας, χρώματος, υλικού κατασκευής: ενάντια στην μπότα, απαραίτητο αξεσουάρ της γκαρνταρόμπας κάθε κατακτητή.

Ενάντια στην μπότα-σύμβολο.

Πάει καιρός που κατηφόρισα μια ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου προς Αριστοτέλους μεριά. Μέρες του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Στο ενδιάμεσο μεταξύ δύο ταινιών, ίσα που προλάβαμε με φίλο να πιούμε ένα εσπρεσάκι σε κάποιο σκιερό καφέ της πλατείας. Θα ορκιζόμουν πως, στην υποτιθέμενη περίπτωση που κάποιος θα μπορούσε να δει το τελευταίο τέταρτο του σώματος ενός ανθρώπου, θα υπέθετε πως επρόκειτο για δοκιμαστική παρέλαση πεζοναυτών εν όψει της εθνικής επετείου: το τσιμέντο το έγδερναν όχι γυναίκες με μπότες, αλλά μπότες με γυναίκες. Τόσες που, αν τύχαινε και έπαιρνε το μάτι σου καμιά γόβα, θα υπόθετες ότι κάποιο σαμποτάζ βρισκόταν σε εξέλιξη, με πρωταίτια κάποια κολεγιόπαιδα ενός εκ των χαϊλάτων ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.

«Αλέν ντε Μποτόν», ψιθύρισε ο φίλος μου, μάλλον για να μου χαλάσει ακόμα περισσότερο το κέφι, παρά για να μου το φτιάξει. Όσο για μένα, αισθάνθηκα την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από κάθε πατέρα μου και από κάθε εργάτη της σημειολογίας, ξένο ή αδελφό του. Και λίγη και από εμένα.

Φέτος, λέω να ξαναπάω Ντοκιμαντέρ. Για καφέ, χλομό το κόβω…

This entry was posted in Προσωπικά. Bookmark the permalink.

3 Responses to Εvery boot is made for walking but one of these days some boots are gonna walk all over you

  1. Ο/Η Λωτοδύτης λέει:

    Εμένα με αρέσουν οι μπότες. Με κορδονάκια, με πέρλες, με φιογκάκια…
    Είναι το σαδομαζό που κρύβω μέσα μου.
    Τρέλα.

    (ωραίο κείμενο!)

  2. Παράθεμα: Tweets that mention Εvery boot is made for walking but one of these days some boots are gonna walk all over you | Ο Γαλατάς -- Topsy.com

  3. Ο/Η Argos λέει:

    @Λωτοδύτης
    άσε ρε troll της μπλογκόσφαιρας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s